RIGOR MORTIS

Wejdźmy na moją łąkę,
zerwijmy wszystkie kwiaty.
Póki nie przykrywa ich żadna pierzyna.

Wstawmy do wazonu
z gliny,
ze słoną wodą.
Niech kryształ zamrozi łodygi
w białe włosy zegara.

Niech liście i płatki opadną
na zimny, marmurowy dom,
nad którym płaczą anioły
i dymią knoty wskazówek.

Ja muszę zapomnieć.

Płynę na drugą stronę
rzeki czarnej jak kir,
za którym wahadło wysuszyło lustra.

Wejdźmy na moją łąkę
i zdepczmy wszystkie kwiaty.
Niech pozostanie pusta.

------

Girona, 20-23 lipca 2007